Η Δημοτική Αγορά Κυψέλης μας έδωσε την πρώτη χρονιά. Δεν φεύγουμε επειδή κάτι πήγε στραβά — φεύγουμε επειδή 18.000 άνθρωποι δεν χωρούσαν πια.
Τι δούλεψε στην Κυψέλη
Η Αγορά είχε κάτι που δύσκολα βρίσκεις: γειτονιά. Ο κόσμος έμπαινε από τον δρόμο, οι εκθέτες ήταν ο ένας δίπλα στον άλλο σε απόσταση κουβέντας, και το σύνολο είχε την κλίμακα ενός παζαριού και όχι έκθεσης. Αν ήσουν εκεί, το θυμάσαι έτσι.
Και ακριβώς αυτό που το έκανε ζεστό ήταν και το όριό του.
Τρία πράγματα που δεν χωρούσαν
Το ύψος
Ένα φεστιβάλ τρόμου ζει από το σκοτάδι, και το σκοτάδι θέλει ύψος. Σε χαμηλοτάβανο χώρο, ο φωτισμός σε χτυπάει στο πρόσωπο αντί να πέφτει από πάνω· τα σκηνικά φαίνονται σκηνικά. Στο Παλιό Αμαξοστάσιο η οροφή είναι βιομηχανική και ψηλή, που σημαίνει ότι ο φωτισμός μπορεί επιτέλους να κρύψει όσα πρέπει να κρυφτούν.
Η δεύτερη σκηνή
Στην Κυψέλη ό,τι είχε ήχο ακουγόταν παντού. Δεν μπορούσες να έχεις ταυτόχρονα προβολή ταινίας και χορευτικό show — το ένα κατάπινε το άλλο. Φέτος το πρόγραμμα τρέχει σε τέσσερις ζώνες παράλληλα: αίθουσα θεάματος, workshops area, εξωτερικός χώρος και οι δωρεάν δράσεις που παίζουν όλη μέρα. Αυτό είναι αδύνατο σε έναν ενιαίο χώρο.
Η ουρά
Η πιο συχνή παρατήρηση της πρώτης χρονιάς δεν αφορούσε το περιεχόμενο. Αφορούσε την αναμονή. Όταν το escape room και το market μοιράζονται τον ίδιο διάδρομο, η ουρά του ενός γίνεται τοίχος για το άλλο. Στον νέο χώρο οι ζώνες έχουν δικές τους εισόδους και δική τους ροή.
Τι κερδίζει ο επισκέπτης
- Περισσότερες ώρες. Το Σάββατο ο χώρος είναι ανοιχτός 10:00 έως 23:00 — δεκατρείς ώρες, αντί για μία συμπυκνωμένη βραδιά.
- Περισσότερους εκθέτες. Το Halloween Market φιλοξενεί πάνω από 80 καταστήματα· πρώτη φορά σε αυτό το μέγεθος στην Ελλάδα.
- Μόνιμες εγκαταστάσεις. Το Horror Museum και η έκθεση των Carlos & Jordi Grangel θέλουν δικό τους χώρο για τρεις μέρες, όχι μια γωνιά που στήνεται και ξεστήνεται.
Τι χάνουμε, ειλικρινά
Τη γειτονιά. Το Αμαξοστάσιο είναι στο Γκάζι, δίπλα στον Κεραμεικό, και δεν έχει την τυχαία περαστική κίνηση που είχε η Αγορά. Όποιος έρθει, θα έχει έρθει επίτηδες. Αυτό αλλάζει το κοινό — προς το καλύτερο για όσους ψάχνουν το φεστιβάλ, προς το χειρότερο για τη γιαγιά που περνούσε και μπήκε να δει τι γίνεται.
Το δεύτερο που χάνουμε είναι η αθωότητα του μεγέθους. Ένα φεστιβάλ 80 εκθετών δεν διοικείται όπως ένα φεστιβάλ 30. Περισσότερη σήμανση, περισσότερη οργάνωση, λιγότερος αυτοσχεδιασμός. Προσπαθούμε να κρατήσουμε το δεύτερο εκεί που μετράει.
Πού ακριβώς είναι
Παλιό Αμαξοστάσιο Ο.ΣΥ, Ερμού 1 και Πειραιώς, Γκάζι. Μετρό Κεραμεικός, δύο λεπτά με τα πόδια. Ο χώρος είναι ισόγειος. Αναλυτικές οδηγίες πρόσβασης υπάρχουν σε δική τους σελίδα — μαζί με τα λεωφορεία, για όσους δεν βολεύονται με το μετρό.